Sepsa (zwana także posożytnicą) odnosi się do specyficznej reakcji organizmu na zakażenie. W następstwie rozwija się uogólniona reakcja zapalna. Sepsa nie jest chorobą w ścisłym tego znaczeniu, a raczej zespołem objawów chorobowych. Jej nechanizm jest skomplikowany, wielopłaszczyznowy, zachodzący na poziomie komórkowym i tkankowym.

Dawniej utożsamiana była z zakażeniem krwi – bakteriemią (w starożytności Hipokrates spostrzegł, iż jej objawem jest wysoka gorączka wywołana przez gnijące substancje i nazwał ją gniciem krwi). Sepsa może prowadzić do zwiększenia niewydolności narządów wewnętrznych oraz zaburzenia krzepnięcia krwi.

Objawy początkowe:
- ilość uderzeń serca > 90 / minutę
- odchylenia od prawidłowej temperatury ciała (poniżej 36 lub powyżej 38 stopni).
- niewydolność niektórych narządów
- częstość oddechów spontanicznych powyżej 20 na minutę

Zakażenie:
Najczęściej przyczyną zakażenia sepsą są infekcje w jamie brzusznej, zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych lub infekcje układu moczowego.  Szczególnie predysponowani do zachorowania są ludzie o obniżonej odporności - u nich sepsę może wywołać także inne zakażenie. Sepsa stanowi poważny problem kliniczny, szczególnie na oddziałach intensywnej terapii. W USA wykrywa się w ciągu roku około 750 000 nowych przypadków ciężkiej posocznicy.

Leczenie:
Stosowanie antybiotyków i kortykosteroidów. Dodatkowo oterapia, płynoterapia, podawanie leków obkurczających naczynia krwionośne i pobudzających kurczliwość mięśnia sercowego, podawanie aktywowanego białka C. Leczenie wymaga dużych nakładów finansowych. Leczenie sepsy jest także długotrwałe i obarczone dużym ryzykiem niepowodzenia. Sepsa może zakończyć się śmiercią.

Powrót