Świerzb to choroba zakaźną ludzi i zwierząt spowodowaną przez świerzbowce ludzkie (pasożyt zewnętrzny należący do roztoczy sięgający 0,4 mm długości). Świerzbowce żywią się komórkami skóry i rozmnażają na jego powierzchni - samica wgryza się pod naskórek i drąży w skórze chodniki oraz komory, w których składa jaja. Powoduje to między innymi uporczywie swędzenie i pozostawia na skórze widoczne rożowe ślady - korytarze do wylęgu jaj. W jednym zakończeniu korytarza samica składa 2-3 jaja. jaj wylęgają się larwy, a następnie w ciągu 3 tygodni przekształcają w dojrzałe świerzbowce. Naturalną reakcją przy swędzeniu jest drapanie - powoduje ono jednak rozprzestrzenianie się pasożytów na zdrowe części skóry.

Zakażenie:
Świerzb przenosi się najczęściej przez bezpośredni kontakt fizyczny, rzadziej za pośrednictwem przedmiotów, np. pościeli. Chorują najczęściej dzieci, które zarażają się głównie podczas zabaw.

Objawy:
- charakterystyczne różowawe norki posożyta
- świąd (nasila się w nocy po kąpieli, na skutek rozgrzania i uczynnienia świerzbowców, pojawia się trzy do czterech tygodni po zakażeniu świerzbem)
- występowanie podobnych objawów wśród osób z otoczenia chorego

Obecności świerzbowca mogą towarzyszyć wtórne zakażenia skóry bakteriami ropnymi oraz wyprysk na skórze.

Leczenie:
Leczenie przez używanie maści zawierające lindan (lindan to pestycyd, aktywny składnik preparatów do zwalczania szkodników, głównie w leśnictwie i w uprawach roślin przemysłowych) oraz maści Wilkinsona. Dodatkowe działania po wyleczeniu świerzbu to wypranie i wyprasowanie noszonej wcześniej odzieży i bielizny oraz używanej pościeli (po 14 dniach ich nieużywania, gdyż tyle trwa cykl rozwojowy pasożyta). Leczeniem muszą zostać objęte wszystkie osoby z najbliższego otoczenia chorego.

Powrót