Leczenie alergii można rozpocząć dopiero po wykryciu alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. W celu stwierdzenia alergii należy wykonać testy alergenne, które wykażą, jaki czynnik powoduje uczulenie. Najczęściej stosowane są testy skórne, polegające na podrażnieniu naskórka alergenem. Można w ten sposób sprawdzić działanie kilkudziesięciu substancji w zaledwie kwadrans.

W przypadku, gdy testy skórne nie dadzą jednoznacznych wyników, wykonuje się testy prowokacyjne drogą donosową, dooskrzelową i spojówkową. Próba donosowa polega na wdychaniu alergenu. Jeśli wystąpią problemy z oddychaniem jest to objaw alergii. Podczas próby odoskrzelowej porównuje się wydolność płuc przed i po podaniu alergenu. Należy ją przeprowadzić w szpitalu, ponieważ może wywołać nagłe, ostre ataki duszności. Gdy po podaniu czynnika uczulającego zmniejsza się wydolność płuc, świadczy to o uczuleniu. Najrzadziej wykonuje się testy spojówkowe, ponieważ są nieprzyjemne dla pacjenta, a ponadto mało precyzyjne. Kropla alergenu jest wpuszczana do oka. Zaczerwienienie, silne łzawienie i przekrwienie spojówki świadczy o alergii. Efekty prób prowokacyjnych pojawiają się w ciągu pięciu minut, ale podczas jednego testu możliwe jest wypróbowanie tylko jednego alergenu.

Innym sposobem na wykrycie alergii są testy krwi. Polegają na pobraniu surowicy i badanie stężenia  przeciwciał łączących się z konkretnym alergenem. W trakcie jednego teksu można wykryć kilkaset alergenów, ale badanie jest kosztowne      i stosuje się je z reguły w przypadku osób, u których testy skórne i prowokacyjne mogą wywołać niepożądane skutki – np. u dzieci do trzeciego roku życia i kobiet ciężarnych.

Medykamenty są w stanie jedynie złagodzić alergię, ale jej nie wyleczą. Pacjentowi należy regularnie wykonywać szczepienie przy użyciu coraz większych dawek alergenów. Po przyjęciu przez alergika maksymalnej dawki dalsze szczepienia wykonuje się co cztery tygodnie.  Organizm uodparnia się po kilku miesiącach, ale kuracja może trwać latami    i nigdy nie ma pewności, czy będzie całkowicie skuteczna. Szczepionka odczulająca nie może być wykonana dzieciom poniżej piątego roku życia ani kobietom w ciąży.
Organizm alergika podczas kontraktu z alergenem rozpoczyna produkcję przeciwciał. Kolejne styczności z czynnikiem uczulającym wywołują reakcje prowadzące do rozpadu komórek.  Pojawiają się wówczas objawy takie jak zapalenie spojówek, katar, duszności, wysypka.

Powrót