Wiedza o depresji i metodach jej leczenia rozrasta się z roku na rok, co pozwala na szybkie zdiagnozowanie choroby i podjęcie odpowiednich kroków do jej wyeliminowania.

Leki antydepresyjne (tymoleptyki) to najczęściej wykorzystywany, najbezpieczniejszy sposób leczenia depresji, charakteryzujący się wysoką skutecznością. Działanie medykamentów powoduje zwiększenie ilości produkowanej serotoniny, dopaminy i noradrenaliny, a to z kolei prowadzi do poprawy nastroju, eliminuje niską samoocenę, przywraca apetyt i likwiduje bezsenność.

Antydepresanty zaczynają przynosić pozytywne skutki po około sześciu tygodniach ich regularnego stosowania. Niestety mogą także wywołać skutki uboczne, do których należą zaparcia, nudności, problemy natury seksualnej, spowolnienie lub przyspieszenie reakcji na bodźce zewnętrzne oraz trudności w oddawaniu moczu i kału. Leki tego rodzaju są jednak zalecane ze względu na fakt, że konsekwencje nieleczone go stanu depresyjnego są bardziej niekorzystne, niż skutki uboczne leków antydepresyjnych.

Psychoterapia to rozbudowana metoda leczenia depresji, która opiera się przede wszystkim na rozmowie z chorym, podczas której terapeuta stosuje techniki psychologiczne, ukierunkowane na polepszenie nastroju pacjenta. Rozmowa jest skoncentrowana przede wszystkim na myślach, odczuciach, emocjach i wrażeniach osoby chorej. W zakresie psychoterapii najczęściej wykorzystuje się terapię behawioralną, kładącą nacisk na podświadomość pacjenta i jego mniemanie o swojej osobie, oraz terapię interpersonalną, skierowaną na rodzaje relacji z innymi ludźmi.

Kontrowersyjną metodą leczenia depresji są elektrowstrząsy, których celem jest wywołanie w mózgu zmian chemicznych poprzez przeprowadzenie przez głowę pacjenta prądu elektrycznego. Przed zabiegiem wykonuje się znieczulenie oraz środek na rozluźnienie mięśni. Metoda jest skuteczna w 90% przypadków, ale może powodować zaniki pamięci.

W skrajnych przypadkach wykonuje się zabieg lobotomii. Jest on dosyć niebezpieczny, toteż stosuje się go niezwykle rzadko. Polega na operacyjnym oddzieleniu przedniej części kory mózgowej z pozostałymi rejonami mózgu poprzez przecięcie istoty białej. Ta metoda może mieć bardzo poważne, negatywne konsekwencje, takie jak zmiana osobowości czy komplikacje natury neurologicznej.

Powrót