W dzisiejszych czasach spotykamy się z coraz większą ilością  chorób. Na szczęście lekarze odkrywają także coraz więcej sposobów na to, aby je leczyć. Są to niekiedy niezwykle niekonwencjonalne metody, lecz słysząc głośne zapewnienia o ich skuteczności trudno być sceptykiem. Jedną z takich niecodziennych metod leczenie jest hipoterapia.

Słowo hipoterapia (od greckiego ‘hippos’, czyli ‘koń’) w krajach anglosaskich i Niemczech oznacza tylko gimnastykę leczniczą na koniu, natomiast w Polsce przyjęto o wiele szersze znaczenie tego terminu. Odpowiada on bardziej jeździectwu terapeutycznemu.

Hipoterapia jest to metoda leczenia przy użyciu koni. Najbardziej wymierne efekty przynosi u osób niedostosowanych społecznie, upośledzonych umysłowo lub z uszkodzeniami analizatorów (słuch, wzrok).

Niekiedy do hipoterapii zalicza się także terapię na ośle zwaną  opoterapią.  Dzięki hipoterapii następuje zwiększenie poczucia własnej wartości, poprawa reakcji obronnych oraz zwiększenie możliwości lokomocyjnych, a także relaksacja i osłabienie reakcji nerwicowych. W terapii tej możemy wyróżnić kilka typów działań. Są to między innymi: terapia z koniem, czyli wykorzystanie konia do celów leczniczych oraz zbliżenie człowieka i zwierzęcia, dzięki czemu pacjent poprawia swoją komunikację ze światem zewnętrznym. Jazda konna może być elementem tej terapii, ale nie musi.

Inną  formą działań może być fizjoterapia na koniu, czyli przywracanie sprawności fizycznej poprzez odpowiednio dobraną  gimnastykę leczniczą wykonywaną na koniu poruszającym się stępem. Zalecane jest, aby nadzorowana była przez lekarza, jest idealnym uzupełnieniem klasycznej fizjoterapii.

Obecność konia pobudza doznania zmysłowe, a także wyzwala doznania ruchowe pozwalające odczuć różne stany ruchu i bezruchu, rytm ruchu oraz różnicowanie prędkości. Pacjent doświadcza różnych aspektów przestrzeni i położenia w niej własnego ciała. Nie bez znaczenia są także wrażenia zmysłowe stwarzające możliwości dotykowego rozpoznania płynące z ciała konia, dotyczące na przykład różnicy między gładkością a szorstkością, ciepłem a zimnem, miękkością i twardością oraz mokrością i suchością.

U wielu pacjentów korzystających z hipoterapii można zauważyć  znaczące postępy. Nie tylko umieją oni nawiązać kontakt ze zwierzęciem, ale po jakimś czasie próbują także otworzyć się nieco bardziej na ludzi.

Powrót