Stres to przekleństwo coraz większej liczby osób. Co gorsza coraz częściej dotyka ono nie tylko ludzi dorosłych, ale także i dzieci.

Każdy jest w stanie zrozumieć, że stres dopada osoby zapracowane, na których ciążą obowiązki nie tylko dotyczące wymagającej pracy czy firmy, lecz także troska o dobrobyt rodziny. Trudno jest nam jednak zrozumieć, jak to możliwe, że stres tak często w ostatnich czasach jest zmorą nastolatków.

Jednak zanim przejdziemy dalej, chciałbym rzucić dwie tezy, jedną  dość oczywistą, drugą raczej odważną. Pierwsza z nich to fakt, że stres jest potrzebny, ba, jest niezbędny. Jako stan zaburzający homeostazę w organizmie, jednakże mobilizujący większość układów do wytężonej pracy i stałego czuwania, stres jest zjawiskiem, które od tysięcy lat ratuje życie. Dopiero przedłużający się stres działa destrukcyjnie: ciało się przemęcza, przemęcza się także umysł.

Druga teza jest nieco bardziej śmiała. Obserwujemy każdego dnia pracoholików (chyba każdy zdoła sam wskazać kilka cech, które ich wyróżniają). Ale zważywszy na to, że nierzadko ich praca nie przynosi żadnych zauważalnych na pierwszy i drugi rzut oka efektów, a wiąże się z dużym obciążeniem i odpowiedzialnością, stwierdzam, że niektórzy popadają w stan permanentnego stresu w ucieczce od szarej codzienności. Sądzę więc, że istnieje zjawisko uzależnienie od stresu, a przynajmniej od kluczowych jego efektów.

Wbrew pozorom nie jest to takie niesamowite zjawisko. Przygotowanie do dorosłego życia jest przecież coraz intensywniejsze i coraz wcześniej się ono zaczyna. Dzieci posyłamy zatem do elitarnych szkół, wymagamy od nich uzyskiwania jak najlepszych ocen, a ponadto chcemy, aby zdobywało coraz to nowe umiejętności. Dzieci stają się niemniej zapracowane niż ich rodzice. Oprócz ośmiu godzin w szkole czekają je jeszcze zazwyczaj kursy języków obcych, kółka zainteresowań. Dla niektórych rodziców punktem honoru jest także posyłanie dziecka do szkoły muzycznej lub baletowej. Chcemy dać dzieciom wszystko to, czego sami nie mieliśmy szansy zaznać w dzieciństwie. Niestety dając im tak wiele możliwości zapominamy o ich zdaniu. W rezultacie dzieci dają z siebie wszystko, aby zadowolić rodziców. Starają się osiągać jak najlepsze wyniki w każdej dziedzinie, jednak nieustająca obawa, że nie usatysfakcjonują rodziców wpędza je w potworny stres. Stres obniża koncentrację i nie pozwala nam się skupić. Zbyt intensywny i długotrwały może doprowadzić do prawdziwego, fizycznego bólu. Na skutek stresu mogą pojawić się także kłopoty z żołądkiem, a u niektórych dzieci stres może powodować kłopoty z trzymaniem moczu, co jeszcze bardziej pogłębia rozstrój nerwowy.

Nie powinniśmy zatem narażać na stres dzieci, które o wiele gorzej radzą sobie z napięciem i wszelkimi problemami niż dorośli. Są one mniej odporne na niepowodzenia, a brak akceptacji rodziców stanowi prawdziwą tragedię. Dziecko żyjące w ciągłym stresie może popaść nawet w depresję, a wtedy każdy problem urasta do rangi kataklizmu. Także dorośli nie powinni lekceważyć występujących u siebie objawów stresu. Warto chociaż kilka godzin w tygodniu poświęcić sobie i najbliższym, zrelaksować się i po prostu odpocząć. Stres może wywołać poważne zaburzenia w naszym organizmie, dlatego nie można go bagatelizować.

Powrót