Dysleksja rozwojowa oznacza specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu, występujące wówczas, gdy rozwój intelektualny dziecka znajduje się w normie.

Zaburzenie pojawia się  w trzech formach, które często pojawiają się jednocześnie: dysleksja oznacza trudności w nauce czytania,dysgrafia dotyczy problemów z poprawnym, graficznym odwzorowaniem pisma natomiast dysortografia to kłopoty z opanowaniem odpowiedniej pisowni, objawiające się popełnianiem błędów ortograficznych nawet pomimo znajomości zasad poprawnej pisowni.

Przyczyny dysleksji rozwojowej bywają różne. Zaburzenie może mieć charakter dziedziczny, a więc u jego podłoża niekiedy leżą czynniki genetyczne. Inne powody to uszkodzenia centralnego układu nerwowego, nieprawidłowy przebieg ciąży, niedotlenienie podczas porodu i wylewy na skutek pęknięcia naczyń krwionośnych.

Dysleksji rozwojowej towarzyszą zaburzenia rozwoju psychomotorycznego, nieprawidłowości w rozwoju funkcji słuchowo-językowych, wzrokowych i ruchowych, zakłócenia lateralizacji oraz trudności z koordynacją wzrokowo-ruchową.

Zaburzenia dysleksyjne wymagają diagnozy wielospecjalistycznej, przeprowadzanej z reguły przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną. Diagnozę opracowuje zespół złożony z pedagoga, psychologa, laryngologa, foniatry i logopedy. Rodzice mogą skorzystać z usług poradni bez skierowania i uiszczania jakichkolwiek opłat. Po badaniu opiekunowie dziecka otrzymują pisemną opinię, którą należy przedłożyć w szkole, najlepiej w kilku kopiach – dla dyrektora, nauczyciela-polonisty i wychowawcy klasowego. W opinii znajduje się opis słabych i mocnych stron ucznia, dokładna diagnoza rodzaju zaburzenia oraz wskazania do indywidualizacji zajęć z uczniem, który zostanie skierowany na terapię pedagogiczną i zajęcia korekcyjno-kompensacyjne.

Stwierdzenie dysleksji rozwojowej nie może zwalniać ucznia z obowiązku nauki pisania i czytania. Odpowiedzialność spada przede wszystkim na rodziców, którzy muszą stymulować dziecko do dalszej nauki. Powinni oni uświadomić sobie, że ich dziecko nie jest leniwe ani niezdolne, ale potrzebuje odpowiednio ukierunkowanej pomocy. Dyslektyka należy stale motywować i wzmacniać pozytywnie, czyli chwalić nawet za najdrobniejszy sukces. Akcentowanie jego mocnych stron zachęci do dalszej pracy nad sobą i pozwoli na uwierzenie we własne siły.

Rodzice kategorycznie nie mogą porównywać dziecka z rodzeństwem ani rówieśnikami, ponieważ obniży to jego samoocenę, a w rezultacie zniechęci do podejmowania wysiłku w pokonywaniu trudności szkolnych.

Powrót