Wskaźnik BMI pozwala na ocenę stopnia nadwagi i otyłości oraz na ocenę ryzyka zachorowania na choroby wywołane przez zbyt dużą masę ciała, takich jak cukrzyca, miażdżyca i choroba niedokrwienna serca. Obliczamy go dzieląc masę ciała podaną w kilogramach przez wzrost podniesiony do kwadratu (podany w metrach).

Im niższy wynik BMI, tym mniejsze ryzyko zachorowania na schorzenia wynikające przez nadwagę lub otyłość. Wskaźnik jest często wykorzystywany przez lekarzy celem diagnozowania takich chorób.

Sposób odczytywania wyników BMI został opracowany przez Światową Organizację Zdrowia. Wyniki stanowią wartości znormalizowane. Istnieją jednak przypadki, w których wysoki wynik BMI nie świadczy o nadwadze ani o otyłości. Przykładowo osoby uprawiające kulturystykę mają mało tkanki tłuszczowej, mimo że współczynnik masy ciała BMI pokaże wysokie wartości. To samo dotyczy sportowców. Kalkulatorem BMI nie powinny sugerować się kobiety ciężarne i karmiące piersią.

Poprawki w diagnozowaniu chorób na podstawie BMI należy nanieść uwzględniając geograficzne miejsce zamieszkania danej osoby. Według badań Azjaci są bardzo narażeni na ryzyko zachorowania na cukrzycę nawet, gdy ich wskaźnik BMI pokazuje niskie wartości.

Oto przedziały liczbowe używane we wskaźniku BMI i odpowiadające im normy, właściwe dla osób, które ukończyły 20 rok zycia:

- poniżej 16,00 – wygłodzenie (niedożywienie)
- 16,00 – 16,99 – wychudzenie (skutek anoreksji lub ciężkiej choroby)
- 17,00 – 18, 45 – niedowaga
- 18,50 – 24,99 – waga prawidłowa
- 25 – 29,99 – nadwaga
- 30,00 – 34,99 – otyłość pierwszego stopnia
- 35,00 – 39,99 – otyłość drugiego stopnia (otyłość kliniczna)
- powyżej 40,00 – otyłość trzeciego stopnia (otyłość skrajna).

Powrót