Elektrowstrząsy po raz pierwszy zostały wprowadzone w 1938 roku celem leczenia schizofrenii i depresji. W latach 50-tych XX wieku metoda stopniowo zaczęła tracić na popularności i zastępowano ją coraz częściej farmakologią. Niemniej jednak nadal je stosowano, przede wszystkim w leczeniu depresji. W latach 90-tych elektrowstrząsy znów wróciły do łask, ponieważ okazało się, że niektórzy pacjenci nie mogą przyjmować antydepresantów, a pewne odmiany depresji są lekooporne. Obecnie metoda jest nadal stosowana, jednak uściślone zostały przeciwwskazania i wskazani do zabiegu.
Terapia szokowa polega na przepuszczeniu przez mózg pacjenta prądu elektrycznego o napięciu 450 V za pośrednictwem elektrod umieszczanych na głowie i klatce piersiowej. Skutkuje ona nagłym uwolnieniem neuroprzekaźników odpowiedzialnych za samopoczucie i nastrój. Wykonywana jest przez lekarza i anestezjologa. Praca serca i mózgu podlega w tym czasie stałemu monitorowaniu. Przed zabiegiem konieczne jest przeprowadzenie szeregu badań celem określenia, czy elektrowstrząsy nie stwarzają dla danego pacjenta niebezpieczeństwa. Efekty rzadko kiedy są widoczne już po jednym zabiegu, zazwyczaj trzeba go powtarzać 4 do 12 razy co kilka dni. Pacjent musi wyrazić pisemną zgodę na taką formę leczenia.
Dawniej elektrowstrząsy były przeprowadzane bez znieczulenia, a wiec sprawiały pacjentowi duży ból i z reguły skutkowały zwiotczeniem mięśni. Na początku stosowania tej terapii pacjenci po zabiegu byli otępiali i trudno było nawiązać z nimi kontakt. Często miały miejsce takie skutki uboczne, jak zaburzenia pamięci i koncentracji, apatia, majaki, nieumiejętność właściwej interpretacji zdarzeń i ich rozumienia, a nawet amnezja. Nic dziwnego, że elektrowstrząsy kojarzą się z barbarzyństwem. Jednak metoda ta obecnie zmieniła swój charakter. Dziś pacjent jest znieczulany, a jego stan na bieżąco monitorowany. Zmodyfikowanie obszarów, przez które przepuszczany jest prąd, zminimalizowało ryzyko uszkodzenia mózgu i zaburzeń pamięci. Elektrowstrząsy są traktowane jako ostateczność i stosowane tylko wtedy, gdy inne metody leczenia nie dają rezultatów.
Pomimo faktu, że w porównaniu do elektrowstrząsów przeprowadzanych w latach 30-tych XX wieku obecna postać zabiegu jest znacznie zmodyfikowana i o wiele bezpieczniejsza, to nadal istnieje ryzyko wystąpienia powikłań. Najczęściej jest to zaburzenie pamięci wstecznej, majaczenie i katatonia.
OPINIE