Szacuje się, że psychopatia dotyczy 3% społeczeństwa. Przyczyny zachowania psychopatycznego tkwią w sposobie funkcjonowania umysłu psychopaty. Taka osoba posiada deficyt lęku, co oznacza, że nie odczuwa moralnych konsekwencji swoich czynów, a strach przed karą jest mu całkowicie obcy. Ponadto jego pojmowanie związków międzyludzkich jest upośledzone – traktuje innych jak narzędzia do zrealizowania swojego celu, ignoruje zasady życia w społeczeństwie, a jego kontakty z ludźmi są powierzchowne.  Brak zdolności di współczucia i odczuwania empatii powoduje, ze psychopata koncentruje się wyłącznie na swojej osobie, jest egoistyczny i obojętny na innych ludzi.

Przyczyna psychopatii tkwi w nieprawidłowym funkcjonowaniu mózgu. Do uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego dochodzi w życiu płodowym (picie alkoholu, palenie papierosów i narkotyzowanie się przez matkę), okołoporodowym (trudny poród, niededotlenienie) lub we wczesnym dzieciństwie (molestowanie seksualne, przemoc, traumatyczne przeżycia). Psychopatia powstaje na skutek czynników genetycznych i środowiskowych. Dzieci zazwyczaj dziedziczą część lub całość zachowań psychopatycznych od rodziców.

Psychopaci stale popełniają przestępstwa, ale wbrew pozorom nie są niepoczytalne, ponieważ potrafią określić, czy dane działanie jest dobre, czy złe. Nie są natomiast w stanie kontrolować swoich czynów ani powiązać ich z konsekwencjami i karą.

W celu rozpoznawania psychopatii często stosuje się triadę Mc Donalda, według której o psychopatii świadczą trzy zachowania, które jednocześnie występują w okresie wczesnodziecięcym: moczenie nocne, piromania i dręczenie oraz zabijanie zwierząt.

Według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD) do kryteriów diagnostycznych psychopatii należy lekceważenie norm społecznych, niezdolność do oduczania poczucia winy i lęku przed karą, nieliczenie się z uczuciami innych ludzi, nieumiejętność pozostawania w dłuższym związku, obwinianie innych oraz podatność na agresję i frustrację.

Powrót