Opętanie, nazywane również nawiedzeniem, jest to subiektywne odczuwanie przez opętanego, ze jego ciało i umysł znajdują się pod władzą złych mocy, demonów, duchów czy też diabła. Kościół zajmuje stanowisko, że opętanie polega nad przejęciem władzy nad człowiekiem przez diabła, walczącego z Bogiem o rząd dusz. W celu wygnania złego ducha księża posługują się egzorcyzmami.

Od 1994 roku opętanie jest traktowane jako przypadłość medyczna, związana najczęściej ze schizofrenią, epilepsją, rozszczepieniem osobowości i psychozą na tle religijnym. Medycyna klasyfikuje tę chorobę jako zaburzenie opętaniowe i transowe.

Osoba opętana cierpi na stany ekstatyczne, które charakteryzują się zwężeniem świadomości, oderwaniem od rzeczywistości, zanikiem samokontroli i znieczuleniem na bodźce zewnętrzne. Ponadto występują halucynacje, fantazje urojeniowe oraz otępienie i odrętwienie na zmianę z nadmiernym pobudzeniem, agresją i autoagresją.

Zgodnie ze światową klasyfikacją psychiatryczną opętanie i trans to dolegliwości mające podłoże nerwicowe. Według klasyfikacji ICD-10 z 1998 roku trans opętania jest to chwilowa zmiana stanu świadomości, podczas której chory traci poczucie własnej tożsamości, nie jest w stanie rozpoznać otaczającego go środowiska lub jego fragmentów, a jego ruchy i wypowiedzi ograniczone są do niewielkiego repertuaru.

Za opętanie jest często uznawana osobowość wieloraka. Osoba z rozszczepioną osobowością jest w stanie mówić różnymi głosami, znać kilka języków, których nigdy wcześniej się nie uczyła, raz wykazywać nadludzką siłę, a innym razem trwać w nadmiernym osłabieniu.

Zespół opętaniowy może powstać na skutek długotrwałego zażywania narkotyków i alkoholu, zespołu przewlekłego stresu pourazowego, traumatycznego przeżycia zakodowanego w podświadomości, urazu psychoafektywnego oraz znęcania się psychicznego i fizycznego w dzieciństwie. Niektóre przyczyny jak dotąd nie zostały poznane.

Powrót