Inkontytencja to fachowa nazwa medyczna odnosząca się do problemu nietrzymania moczu o charakterze bezwiednym, czyli niezależnie od woli chorego. Polega ona na niekontrolowanym wydalaniu moczu w ilości, która powoduje dyskomfort i jest przyczyną problemów zdrowotnych. Inkontynencja parcia jest spowodowana silnym parciem na pęcherz nawet przy minimalnej ilości parcia, z kolei inkontynencja stresowa to tzw. wysiłkowe nietrzymanie moczu, pojawiające się podczas śmiechu, kichania czy dźwigania ciężkich obiektów.  Istnieje jeszcze odruchowe nietrzymanie moczu, którego przyczyną jest dysfunkcja układu nerwowego lub wrodzone uszkodzenie przewodów moczowych.

Problem częściej dotyka kobiety niż mężczyzn oraz osoby po 45 roku życia. W grupie ryzyka znajdują się kobiety w okresie menopauzalnym, alkoholicy, osoby przyjmujące leki moczopędne oraz te, które przeszły zabieg operacyjny układu moczowo-płciowego. Nietrzymanie moczu może być spowodowane także cukrzycą, przerostem prostaty, chorobą Alzheimera, chorobą Parkinsona, kamicą nerkową i udarem mózgu. Na dolegliwość narażone są również te kobiety, które po porodzie nie były aktywne fizycznie.

Rozpoznanie ustala się na podstawie badania ogólnego moczu, wywiadu medycznego, posiewu moczu, stężenia kreatyniny we krwi oraz USG. Odpowiednio dobrane badania pomagają ustalić przyczynę nietrzymania moczu oraz dobrać odpowiednią terapię.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się leki hormonalne. Nie wolno przyjmować leków na własną rękę, ponieważ ich zastosowanie musi być dobrane do przyczyny nietrzymania moczu. Farmakologię często łączy się z fizykoterapią oraz specjalnymi ćwiczeniami wzmacniającymi dno miednicy oraz mięśnie w okolicy miednicy i mięśnie Kegla. Niekiedy konieczne jest wykonanie zabiegu chirurgicznego – plastykę krocza lub cewki moczowej, lub – u mężczyzn – resekcję gruczołu krokowego.

Pacjenci z problemem nietrzymania moczu powinni unikać dużych ilości kawy i herbaty oraz zrezygnować z picia alkoholu. Należy wypróżniać pęcherz bezpośrednio po pojawieniu się uczucia parcia. Na około dwie godziny przed nocnym odpoczynkiem powinno powstrzymać się od spożywania płynów. Od razu po porannym przebudzeniu należy opróżnić pęcherz. 

U przeważającej liczby pacjentów nietrzymanie moczu po systematycznym leczeniu zostaje całkowicie zniwelowane lub w znacznym stopniu zahamowane.

Powrót