Wścieklizna to niebezpieczna choroba wirusowa. Wirus trafia do rany wraz ze śliną chorego zwierzęcia i wędruje do układu nerwowego, powodując porażenie mięśni oddechowych, skurcze krtani i gardła

Nazwa "wścieklizna" wzięła się stąd iż jednym z objawów choroby jest znaczne podniecenie i agresja ("wściekłość"). Wściekliznę nazywa się też czasem wodowstrętem - tu analogicznie nazwa wzięła się z faktu iż jednym z objawów choroby są także mimowolne skurcze mięśni na widok lub nawet na sam dźwięk wody.

Zakażenie:
Wirus trafia do rany wraz ze śliną chorego zwierzęcia (może to nastąpić przez pokąsanie lub samo poślinienie). W Polsce źródłem zakażenia są najczęściej lisy, wiewiórki i psy. Mogą nimi być także jenoty, borsuki i nietoperze. W czasie gdy choroba jest w fazie inkubacji (nawet rok) nieświadomy zakażony człowiek może sam zarażać innych.

Objawy:
Chorobę cechuje długi okres utajenia średnio od 1 do 3 miesięcy - skrajnie od 10 dni do ponad roku. Zwykle po 2 miesiącach od zakażenia występują: uczucie mrowienia wokół miejsca pokąsania, gorączka, zmęczenie , ból potylicy czasami także halucynacje oraz torsje. Następnie pojawia się nadmierne pobudzenie, mimowolne skurczne mięśni (tak zwane konwulsje), wodowstręt oraz ślinotok.

Leczenie:
Nie jest znany żaden lek przeciw wściekliźnie. Jeśli nie wystąpiły objawy choroby podejmuje się próbę zastosowania uodpornienia bierno-czynnego polegającego na podaniu antytoksyny i serii szczepionek podawanych w mięsień naramienny lub podskórnie.

Skala zagrożenia:
Wścieklizna może prowadzić do śmierci. Wirus powoduje porażenie mięśni układu oddechowego powodując śmierć przez uduszenie. Na świecie co roku na wściekliznę umiera około 55 tysięcy osób (dane WHO). Ponad 99% przypadków śmiertelnych związanych z wścieklizną, ma miejsce w Afryce, Azji i Ameryce Południowej. Największym problemem jest w Indiach gdzie co 30 minut 1 osoba umiera z powodu zakażenia wirusem wścieklizny. Dla porównania w USA w wyniku zakażenia umierają średnio 2-4 osoby rocznie.

Powrót