Q'ero to znajdujące się na progu wymarcia plemię Indian zamieszkujące wysokie rejony peruwiańskich Andów. Mieszkają oni na wysokościach powyżej 5 tysięcy metrów nad poziomem morza, gdzie normalany człowiek ma duże problemy z oddychaniem ze względu na niską zawartość tlenu i musi szybko wracać.
Plemie to chodząca zagadka. Podobno jego członkowie dożywają 110-115 lat, a niektórzy żyją jeszcze dłużej. Pierwsze zapiski na ten temat znajdują się już w szestansowiecznych zapiskach mnicha Antonio de la Calanchy, który opisując Peru wspominał o Indianch w następujący sposób: "...a niektórzy z nich, jak wieść gminna niesie, osiągają wiek 120 lat. Czy możecie w to uwierzyć? Możecie sobie to wyobrazić?”. Teraz nie jest to już tylko legenda a fakt potwierdzony przez badania naukowe DNA Indian. Według doktora Mireza, który przeprowadzał badania, Q'ero, choć może się to wydać nieprawdopodobne żyją po 110-120 lat (to wartość średnia a zdarzają się przypadki do 130 lat). Na czym polega tajemnica ich długowieczności? Sekret plemienia starała się rozwikłać międzyinnymi Polska ekipa naukowców w skład, której wchodzili: doktor Jacek Belczewski, Wojciech Godek, Dariusz Szmidt oraz kierownik całej wyprawy redaktor naczelny miesięcznika "Żyj Długo", Romana Warszewskiego. Pomoc w wyprawie zaoferował Dr Felipe Mirez z Limy. Cała wyprawa została opisana na łamach miesięcznika "Żyj długo" oraz w książce R.Warszewskiego "Q'ero długowieczność na zamówienie". Oto fragment relacji Dr Felipe Mirez:
:Żeby dotrzeć w rejon zamieszkiwany przez Q’ero, należy odbyć blisko pięciodniową podróż – najpierw samochodem terenowym po górskich drogach, potem na grzbiecie osła lub muła, a wreszcie pieszo. Nieustannie pod górę, bezdrożami, piąć się trzeba co najmniej trzy dni. Mija się bezludną punę (obszar przypominający pustynię), osiąga granicę wiecznego śniegu, by potem zejść nieco niżej w doliny. To trudna wyprawa, która prowadzi do całkiem innego świata"
Na podstawie relacji naukowców wiemy iż, po pierwsze plemie na charakterystyczny sposób odżywiania, powszechnie nie uchodzący za zdrowy i sprzyjający długowieczności. To bardzo monotematyczna dieta ziemniaczana lub jak kto woli kartoflana. Ziemniaki są jedyną rośliną uprawianą przez Indian z tego plemienia. Aby uniknąć znudzenia i jednostajności podają go na różne sposoby - ziemniak wysuszony na słońcu, ziemniak zmrożony nocnym chłodem, ziemniak wyciągnięty z świeżego popiołu, ziemniak w konsystencji budyniu.. Każda z nich w języku Indian z plemienia Q'ero ma inną osobną nazwę. W każdym razie ziemniak pozostaje tylko ziemniakiem i tajemnica długiego życia musiała leżeć gdzieś indziej.
Po drugie plemie żyje w warunkach, które przeciętny cywilizowany człowiek nazwałby najdelikatniej brudem. Indianie posiadają wszy i nie dbają o higienę w naszym rozumieniu tego słowa. Stwierdzenie tego faktu raczej nie posuwało sprawy ku rozwiązaniu.
Lekarze przeprowadzili proste badania medyczne kilkudziesięciu Indian, między innymi badania krwi. Nie było to łatwe ponieważ Indianie nie są ufni wobec obcych a w ich wierzeniach pełno jest historii o potworach, wysysających krew. Wcześniej badania Indian prowadzone były w latach 80, były to badania dentystyczne i stwierdziły, że nawet sędziwi Indianie posiadają bardzo zdrowe uzębienie, mimo iż całkowicie nie są im znane pasty i szczoteczki do zębów. Przeprowadzone badania potwierdziły świetną kondycję nawet bardzo zaawansowanych wiekowo Indian - niski poziom glukozy, cholesterolu i trójglicerydów to niezwykła rzadkość. Innymi słowy Indianie nie cierpieli na choroby cywilizacyjne. Można to oczywiście starać się tłumaczyć faktem iż Q’ero żyją w absolutnej harmonii z otaczającą ich przyrodą. Nie posiadają bogactw, wynalazków, i wygód, które wypracowała nasza cywilizacja, jednak jednocześnie nie czują potrzeby posiadania czegoś więcej i są szczęśliwi. Jednak jednocześnie inny wspólnoty Indian zamieszkujące Andy, żyje w podobny sposób nie charakteryzując się tak długą średnią życia. Dodatkowym czynnikiem sprzyjającym osiąganiu rekordów wiekowych było według naukowców spożywanie rośliny: korzeń Lepidium meyenii, kora Spondias mombin, korzeń Smallanthus sonchifolius, liście Alchornea castaneifolia. Czekamy na dalsze ekspedycje i więcej naukowych potwierdzeń tej hipotezy.
Użyte zdjęcie pochodzi z serwisu Wikipedia i jest udostępniane na warunkach domeny publicznej.
OPINIE