Udar mózgu (nazywany kiedyś apopleksją) to nagłe ogniskowe lub ogólne zaburzenie pracy mózgu wywołane uszkodzeniami naczyniowymi, powstałe w wyniku zaburzenia krążenia mózgowego i utrzymujące się ponad 24 godziny. Udar mózgu może być krwotoczny (wywołany wylewem krwi do mózgu, 20% przypadków) lub niedokrwienny (wywołany zatrzymaniem dopływu krwi do mózgu).
Udar mózgu jest chorobą wieku starczego - średni wiek zachorowania to 65-70 lat. Ryzyko wystąpienia udaru podwaja się co 10 lat. Udar jest chorobą, która może prowadzić do śmierci - w ciągu pierwszych 30 dni choroby umiera 30-50% chorych.

Objawy:
Objawy zależą od lokalizacji uszkodzenia. Zwykl są to utrata wzroku, mowy i zdolności jej rozumienia, także utrata równowagi. Rozwija się stan śpiączkowy. Przy udarze niedokrwiennym występują:
-zaburzenia zdolności wykonywania precyzyjnych ruchów, nie wynikające z niedowładu – apraksja
-zaburzenia zdolności mówienia lub rozumienia mowy (afazja, dyzartria)
-zaburzenia zdolności do pisania (agrafia)
-zaburzenie zdolnosci czytania (aleksja)
-zaburzenia zdolności do zapamiętywania nowych informacji (amnezja)
-zaburzenia zdolności do rozpoznawania przedmiotów(agnozja)
-zaburzenia zdolności do liczenia
-zaburzenia zdolności do przełykania

Chorobę diagnozuje się stosując tomografię komputerową.

Leczenie:
Ogólne leczenie polega na uzupełnianiu niedoborów wodno-elektrolitowych, profilaktyce przeciwzakrzepowej i leczeniu przeciwdrgawkowe jeśli drgawki występują (benzodiazepiny stosowane dożylnie). Specjalistyczne leczenie zależy od rodzaju udaru. Obecnie nie forsuje się rutynowego leczenia chirurgicznego (z trepanacją czaszki) - stosowane są za to specjalistyczne leki. Po przebytym udarze wymagana jest rehabilitacja.

Powrót